Share on facebook
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email
Share on pinterest

PCOS en geen overgewicht: Mijn verhaal deel 1

Ik heb er lang over nagedacht. Zal ik wel of niet mijn verhaal doen, maar zoals je kunt zien heb ik besloten om het wel te doen. Ik heb er in het verleden niet over willen uitweiden hier op de blog, omdat ik het niet vond passen. Een persoonlijk verhaal tussen alle baksels door dat kon niet en daarnaast wilde ik niet zielig lopen doen. Waarom deel ik het nu dan wel? Ik denk dat er toch een bepaalde taboe heerst op verminderde vruchtbaarheid of zelfs onvruchtbaarheid bij vrouwen. Misschien kan ik met mijn verhaal andere vrouwen steunen, hoop bieden of informeren. Ook wil ik voor mijzelf dit hoofdstuk afsluiten, ondanks dat het altijd een deel van mij blijft. Het zit namelijk zo: ik heb PCOS en geen overgewicht. Een slanke, vrolijke en jonge meid…daar kan toch niets mis mee zijn? 

Stoppen met de pil

Mijn verhaal begint in februari 2014. We gaan een weekend naar Berlijn en ik vergeet – oprecht – mijn anticonceptiepil mee te nemen. We besluiten dat het misschien tijd wordt om volledig te stoppen met de pil. Wennen aan het idee dat we klaar zijn voor kinderen en mijn lichaam de kans geven om te herstellen na 13,5 jaar de pil te hebben geslikt. Het besluit is om aan het einde van de zomer te gaan “proberen” (een rotwoord, ik weet het). Drie maanden verder heb ik nog steeds geen menstruatiecyclus. Volgens de dokter moet mijn lichaam even “ontpillen”. Ik was immers nog jong en gezond en als de menstruatie uitbleef kon ik in augustus terug komen. Ik had destijds vrede met dit antwoord, want we wilden pas vanaf dat moment er voor gaan. Het had nog geen haast én wist ik veel.

Nu zou ik boos worden en er op staan dat ik word doorverwezen naar het ziekenhuis voor een inwendige echo. Achteraf hoorde ik van mijn gynaecoloog dat de dokter mij toen al had moeten doorsturen. Bij het woord “ontpillen” trok ze maar een raar gezicht. Zit jij terwijl je dit leest in een vergelijkbare situatie laat je dan doorsturen door je huisarts.

Na vier maanden vanaf het stoppen van de pil, vlak na het bezoek aan de dokter, werd ik ongesteld. Yes, ik kon mijn geluk niet op. Iedere maand daaropvolgend werd ik weer ongesteld. Niet netjes om de 28 dagen, maar goed dat had ik vroeger ook niet.

v.l.n.r. Madeira 2014, Mallorca 2015 en St. Tropez 2016
We gaan proberen

Zoals gepland gingen we vanaf augustus er voor. We waren totaal niet bezig met ovulaties bijhouden en dagen tellen. We wilden dat het spontaan zou zijn. Proberen vonden we immers een rotwoord. In januari 2015 werd ik niet ongesteld. Drie zwangerschapstesten met enige tijd ertussen lieten zien dat ik niet zwanger was. Na drie maanden niet gemenstrueerd te hebben besloten we dat ik weer naar de dokter moest.

In april 2015 werd ik op eigen verzoek, ik was immers jong en gezond, doorverwezen naar het ziekenhuis. Ik heb er echt op moeten staan en ik kreeg de doorverwijzing uiteindelijk omdat “het mijn eigen onzekerheden zou wegnemen”. Ik was zo pissig, maar ik had de doorverwijzing. Dit was trouwens bij een plaatsvervangende dokter en ja, ik had destijds een klacht in moeten dienen. Ik moet er wel bij zeggen dat de dokter wel gevraagd had naar symptomen die gelijk zijn aan die van PCOS. Hij had dus wel een vermoeden. Omdat ik overal nee op antwoordde en duidelijk ook geen overgewicht had, trok hij blijkbaar zonder inwendig onderzoek de conclusie dat het dat niet was. Ik gok dat hij mijn uitblijvende menstruatie weet aan mijn baan als docent. Stress is niet goed voor de cyclus.

PCOS en geen overgewicht

In april kreeg ik mijn eerste – van velen – inwendige echo. Het viel mij alles mee en de opbeurende woorden van de arts assistent gynaecologie die het onderzoek deed lieten mij met een gerust hart het ziekenhuis verlaten. Ik kreeg geen diagnose, want dat zou via de huisarts lopen. Wel had ik natuurlijk mee mogen kijken op de echo en mijn eierstokken gezien. De arts had gezegd dat het goed was dat ik een onderzoek had laten doen en door de huisarts doorverwezen zou worden naar de afdeling gynaecologie waar ze mij zouden kunnen helpen. Ik was dus niet onzeker, er was echt iets mis met mij. Hoe blij je daar van kunt worden herinner ik mij nog goed. Dat die euforie een uur later zou omslaan in onomstotelijk verdriet wist ik nog niet.

Ik kwam thuis en ging googlen op “kralenketting eierstok”, zo noemde de arts het. Het zag er bij mij eerder uit als zo’n zakje chocolade paaseitjes van de Albert Heijn dan een kralenketting, maar ach. Ik schrok mij compleet. Daar stond mijn diagnose. Nog steeds word ik verdrietig als ik aan dat moment terug denk. Waarom de arts mij die diagnose in de huidige tijd van internet niet gewoon zelf gaf zal ik nooit weten. Het kwam als een klap in mijn gezicht. Ik heb PCOS. Al snel kwam ik erachter dat PCOS vaak gekoppeld wordt aan overgewicht, maar dat had ik niet. Ook in de andere symptomen kon ik mijzelf maar tot een bepaalde hoogte in herkennen.

Ik kreeg uiteindelijk officieel de diagnose PCOS, maar voelde mij enigzins verloren omdat de meeste vrouwen op fora die dit hadden ook last hadden van overgewicht. Tips om er zelf iets aan te doen, zoals afvallen en gezonder eten, had ik heel erg weinig mee. Ik klampte mij dus vast aan de hoop dat medicijnen zouden werken.

Clomid slikken

Ik werd dus in het voorjaar van 2015 één van de vele vrouwen die in de medische malle molen (MMM) terecht komen. Nicky werd natuurlijk ook volledig gecontroleerd, maar bij hem zat alles snor. Gelukkig maar. In juni 2015 mocht ik vijf tabletten van 50 mg Clomid gaan slikken. Dit medicijn zorgt ervoor dat er een ovulatie wordt gestimuleerd en je een eisprong krijgt. De lage dosis deed helaas niets. De standaard volgorde van de MMM om zwanger te raken is clomid, IUI en daarna IVF. Clomid is de meest “normale” vorm om zwanger te raken, want je slikt als vrouw alleen de medicijnen en verder gebeurt alles in de slaapkamer en niet het laboratorium. Je mag een half jaar Clomid slikken en dan kijken ze verder.

Na de niet geslaagde kuur, gingen we in juli op vakantie. Hierna zouden we met een hogere dosis starten. Wat belangrijk is om te weten is dat je op derde, vierde of vijfde dag van je cyclus moet beginnen met slikken. Geheel onverwachts werd ik op het einde van onze vakantie ongesteld. Alle hoop dat ik in augustus weer een ronde kon doen leek verloren. Eenmaal thuis belde ik direct naar het ziekenhuis. Het was de zesde dag van mijn cyclus. Ik kon de dag erna terecht voor een echo en als die goed was mocht ik alsnog starten.

Ik kreeg groen licht en begon op de zevende dag aan een kuur van 100 mg clomid. Mijn ovulatie werd net als de eerste keer nauwlettend gevolgd. Dit betekent dat je om de dag vanaf dag 10 of 11 van je cyclus een inwendige echo krijgt in het ziekenhuis. Bij de controles bleek dat ik een succesvolle eisprong had, maar mijn cyclus was nog steeds langer dan 28 dagen. Natuurlijk was ik blij dat deze dosis werkte, maar zouden we ook al meteen zwanger zijn? Tegen alle verwachtingen in bleek op 5 september 2015 dat ik zwanger was.

Omdat mijn verhaal hier helaas niet eindigt en dit al een ontzettend lang artikel is lees je hier deel 2. Vragen stellen kan hieronder in een reactie en ik zal proberen er zo goed mogelijk antwoord op te geven.

Liefs Lian

Share on facebook
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email
Share on pinterest

32 Reacties

  • Jeetje Lian, wat naar allemaal! Dat het niet heel makkelijk ging wist ik wel maar dit… ?
    Knap dat je het zo “op papier” kan zetten!

    ?

    Reageer
  • Zo herkenbaar ook geen overgewicht maar de rest van de symptomen wel. Hoer gelukkig wel een huisart die doorstuurde.Er lopen hier nu 3 gezonden kinderen rond. Een zegen maar voor vele met PCOS een droom.

    Reageer
    • Heb je wel behandelingen ondergaan. Drie kinderen wow. Door alles ben ik momenteel al blij met een. Wie weet wat de toekomst nog gaat brengen.

      Reageer
  • Ik heb geen vraag maar wil je graag bedanken voor je openheid en eerlijkheid. Zelf weet ik hoe het is om in onzerheid te te leven wel niet zwanger. Zelf ifv gehad. Maar daar niet zwanger geraakt. Maar toch op 2 december 2017 een meisje mogen krijgen door dat we uit eindelijk spontaan zwanger mochten raken… Ben blij voor jullie dat het bij jullie ook gelukt is. Ben benieuwd naar deel twee. Ik vind je een sterke Vrouw!

    Reageer
    • Dat zijn altijd van die mooie verhalen. Prachtig. Geniet van jullie dochtertje en kleine wonder.

      Reageer
  • Hallo Lian,

    Mooi qua woordkeuze past er misschien niet helemaal bij. Maar wel echt goed en mooi dat je het deelt (Is toch best wel persoonlijk). En ook dat er zoveel bij kwam kijken echt geen woorden voor. Ik hoop echt dat mensen heel veel steun kunnen vinden in jouw verhaal.

    Reageer
  • Ontzettend fijn dat je zo open bent.
    Toevallig laatst ook de diagnose gehad na 10 jaar prikpil.
    Ik werd 11 maanden niet ongesteld en toen 3 maanden achter elkaar wel ……….
    allemaal lekker handig dus.
    Nu ben ik zelf aan de slag gegaan met voeding ( nee ik heb niet echt overgewicht).
    maar gewoon gestopt met zakjes, pakjes en potjes en wat bleek al naar een paar maanden, mijn kralenketting en Pasen tegelijk in mijn buik is minder geworden!

    Overigens zit ik nu wel aan de normale pil ( i.v.m. hevige pijn in buik)
    dit in combi met het aanpassen van mijn voeding.

    Hopelijk komt ooit mijn kinderwens ook uit. maar die staat nu nog niet op de planning.

    Ik ben zeer benieuwd naar deel 2
    x

    Reageer
    • Wat mooi om te horen dat het aanpassen van je voeding zo heeft geholpen. In deel 2 komt daar ook een stukje over hoe ik dat heb ervaren. Dankjewel voor het delen van je eigen ervaring.

      Reageer
  • Lian,

    Goed dat je hier je verhaal deelt. Niets is zo fijn als herkenning als je in die situatie zit.

    De strijd om het zwanger worden herken ik. Al is ons verhaal heel anders en heeft het een ander happy end (tot nu toe).

    Ik ben benieuwd naar je deel 2.

    Groetjes, Rianne

    Reageer
  • Ik vind het erg sterk van je dat je je persoonlijk verhaal verteld!
    Zelf heb ik geen kind(eren), niet omdat ik niet zo willen, maar het is zo gelopen en toen ik 41 werd heb ik er definitief een streep ondergezet. Als je geen relatie hebt wordt het toch een stuk lastiger;-) Maar dat neemt niet weg dat ik diep in mijn hart graag mama had willen zijn.
    Kinderen krijgen is niet iets vanzelf sprekend, ook al denken een hoop mensen dat wel. Regelmatig trek ik het ook slecht als mensen zeggen “dan nemen we een kind” of als er aan mij gevraagd wordt waarom ik geen kinderen heb genomen. Alsof ze in het koelvak bij de supermarkt liggen…..

    Reageer
  • Wat fijn dat je je verhaal op kon schrijven. Het zal een hele opluchting zijn. Ik kreeg tranen in mijn ogen. Ik heb zelf geen kinderen. Mijn leven verliep anders dan ik had gehoopt/verwacht. Ik ben echt dol op kinderen…
    en heb daar mijn weg in weten te vinden. Ik kijk uit naar de rest van je verhaal. Liefs van mij. ?

    Reageer
    • Dat lijkt me ook lastig. Fijn dat je er je weg in hebt weten te vinden. Je bent een sterke vrouw Betsie!

      Reageer
  • Lieve Lian,

    Ontzettend dapper dat je dit deelt met je volgers! Online zijn er gelukkig steeds meer verhalen te lezen over dat zwanger raken geen vanzelfsprekendheid is. Heel “fijn” dat je hier ook je steentje aan durft bij te dragen. Kanjer ben je dat je dit hebt moeten meemaken. Want die MMM is gewoon STOM!

    Hier ook een MMM: mijn vriend heeft vroeger zaadbalkanker gehad. Gelukkig helemaal gezond weer inmiddels. Maar hij produceert geen zaadjes meer. Gelukkig is er destijds wel een deel ingevroren. 15 jaar hebben deze zaadjes ingevroren gezeten en 2 jaar geleden zijn wij gestart met ICSI. Maandag mogen wij ons gigantisch rijk rekenen aangezien wij dan de 1e verjaardag van onze prachtige zoon mogen vieren!

    Hoe gelukkig kunnen die kleine wondertjes ons maken! Geniet! Veel liefs van Nicole

    Reageer
    • Kippenvel Nicole! Wow, wat een mooi wonder en geluk. Soms is het inderdaad de andere kant, maar dat maakt zo’n traject niet minder zwaar voor de vrouw.

      Reageer
  • Wow, wat een verhaal en wat fijn dat jij je verhaal deelt!
    Hier is het nog niet aan de orde (ik ben 21 en wil pas proberen kinderen te krijgen ná mijn studie), maar wel echt heel fijn om ook dit soort verhalen te lezen.
    Mocht het nou bij mij ook niet vanzelf gaan dan weet ik in ieder geval dat ik altijd door moet zeuren om een verwijzing.
    Helaas heb ik al wel door dat de MMM, waardoor je er ook in terecht komt, heel erg vervelend is, want ja, je moet echt zelf ervoor zorgen dat je de onderzoeken krijgt die je wilt…
    Zelf met andere kwalen al te vaak als ‘gezeur’ terug gestuurd, nu gelukkig een huisarts die wel doorverwijzingen geeft en niet vindt dat ik me aanstel
    Gelukkig heb je nu een mooie, volgens mij gezonde, dochter!
    Geniet ervan 🙂

    Reageer
    • Klopt helemaal. Ik heb ook altijd de MMM gemeden als de pest. Hekels aan ziekenhuizen en zo. Nu niet meer zo. Je raakt eraan gewend. Veel succes met je studie en die babytjes kunnen inderdaad nog wel even wachten.

      Reageer
  • Hoi Lian

    Ik heb zelf geen PCOS maar wil je even een hart onder de riem steken. Wat fijn dat je uiteindelijk serieus genomen bent en je zwanger bent kunnen worden met de medicijnen. Ik lees vaak dat de weg om zwanger te worden heel erg lang kan zijn. Fijn dat je dit met ons wil delen.
    Liefs Patricia

    Reageer
  • Sterk dat je de wil delen!
    Zelf ben ik ook vrij open over mijn pcos. En dat ons zoontje via Clomid is gekomen en zelfs miin miskraam. Dit om er aan bij te dragen dat het een ‘makkelijker’ onderwerp wordt. Steun en herkenning kunnen je helpen in dit soort dingen.

    Reageer
  • Hi Lian, dapper je verhaal! Mijn verhaal is soortgelijk hetzelfde begonnen in 2005. Ik had ook PCOS, van buiten heb ik geen van de symptomen. Na behandeling met clomid en pregnyl is in 2008 mijn oudste zoon geboren. Daarna gaf clomid niet meer het gewenste resultaat, ook niet met IUI. Het werd IVF en met succes. In 2011 is mijn tweede zoon geboren. In 2013 werd ik zowaar spontaan zwanger. Tot groot verdriet werd dat een miskraam en daarna volgde er nog een. Toch is ons cadeautje er gekomen. In 2014 is onze derde zoon geboren. We zijn zo dankbaar en gelukkig met ons gezin! En nu…heb ik een regelmatige cyclus van 30 dagen en is de PCOS verdwenen. Ons gezin is compleet…en alles wat we hebben moeten doorstaan om zover te komen heeft ons gemaakt tot de mensen die we nu zijn.

    Geniet van je gezin en veel geluk voor de toekomst!

    Reageer
  • Hoi Lian, wat knap en moedig om je verhaal te delen. Ik zelf heb net mijn laatste traject icsi afgerond en ik was eindelijk zwanger, we waren zo gelukkig dat we eindelijk zwanger waren. Maar naar 6 weken zwangerschap heb ik een miskraam gekregen. We zijn er nog niet overheen, maar het gaat de betere kant op. Nu moeten we alleen accepteren dat we ongewild kinderloos blijven. Het is misschien raar maar het lezen van jouw verhaal helpt me er wel bij. Bij deze wil ik je heel erg bedanken dat je zo moedig bent geweest om je verhaal te delen.

    Reageer
    • Ontzettend lief en moedig van jou Carina om dat hier zo openlijk te delen met mij. Ik wens jullie heel veel sterkte. Ik weet hoe moeilijk en heftig het is.

      Reageer
  • Toen ik na een jaar proberen nog niet zwanger was werd ik door de huisarts doorverwezen naar de gyneacoloog. Na onderzoek bleek ik ook PCOS te hebben, dat heeft ze me gelukkig wel zelf verteld. Vind het raar hoe het bij jou gegaan is!
    Ik heb ook geen overgewicht, dus het enige wat ik kon dus was aan de clomid en hopen. Na 8 maanden was ik nog niet zwanger en inmiddels is mijn relatie ook over. Ik weet nu voor de toekomst wel dat ik meteen met clomid moet starten en niet eerst een jaar aanmodderen, maar de angst blijft dat het niet gaat lukken. En dat voelt soms heel eenzaam want de meeste groepen voor vrouwen met PCOS gaan inderdaad veel over afvallen.

    Reageer
    • Misschien omdat ik nog geen doorverwijzing had naar de gynaecoloog? Ik had alleen een doorverwijzing naar het ziekenhuis om een scan te laten maken. In dat geval was mijn dokter dus de aansprakelijke?? Ik gok dat het vast zoiets is.

      Voordeel is inderdaad dat je nu die wetenschap hebt. Sterkte ermee!

      Reageer
  • Hoi Lian,

    Ik had je verhaal al eens eerder gelezen maar ik was toen nog niet echt bezig met zwanger worden. Inmiddels wel en wacht ik helaas ook al bijna E maanden op mijn eerste menstruatie na de pil.. Ook ik ben jong, gezond en heb zeker geen overgewicht en geen acne en overbeharing. Toch ben ik ook al een beetje bang voor PCOS. De vervangende huisarts heeft mij vandaag ook naar huis gestuurd met het verhaal dat ik moet ontpillen.

    Ik haal veel steun uit deze blogs van jou. Ik kijk het nog eventjes aan en ga dan ook zeker gauw weer naar de huisarts en er echt opstaan dat ik onderzocht wil worden.

    Gelukkig heb jij nu al weer een prachtige meid van 1 rondlopen, gefeliciteerd nog!

    Reageer
    • Dankjewel Rianne. Als jij je niet goed voelt bij dit advies van de huisarts kun je altijd terug en een inwendige echo (eisen) vragen in het ziekenhuis. Ik weet niet hoeveel maanden je nu wacht, aangezien ik alleen de hoofdletter E zie. Ontpillen is een soort van mythe volgens mijn gynaecoloog en dus absurd dat een huisarts daar eigenlijk mee strooit.

      Reageer
  • Hoi Lian,

    Ik heb ook PCOS en ben heel slank. Ik ben nog niet bezig met zwanger worden maar herken het gevoel je een beetje machteloos te voelen en geen aansluiting te vinden bij anderen met de diagnose. De vraag waarom ik dit heb houdt mij heel erg bezig. Ik ben slank, eet gezond en sport regelmatig. PCOS komt niet voor in de familie. Waar komt dit dan vandaan? Dat is denk een vraag die ik los moet laten, maar ik vind dat moeilijk. Is jou dit gelukt?

    Reageer
    • Daar zijn zelfs onderzoekers volgens mij nog niet over uit. Wat ik tijdens mijn traject vooral ervaren heb, is dat ze nog heel erg weinig weten over (on)vruchtbaarheid.

      Reageer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

 

Moeder van Zoë (3), getrouwd, online onderneemster, ActiveCampaign-VA, levensgenieter, Amerikareisjunkie én Amerika-reisexpert wanneer er geen pandemie heerst. Ik houd ontzettend van zoute drop. Wie ben jij en waar kan ik je mee helpen?!