Lieve Benjamin: een brief aan mijn 1-jaar oude zoon

Iets minder dan vier jaar geleden had in mijn eerste jaar als moeder erop zitten. Ik schreef toen een brief aan mijn dochter. Een manier van verwerken van een heftige periode voorafgaande aan het moeder zijn. En ondanks dat ik nu niet zoiets heftigs heb te verwerken als toen, vond ik het schrijven van een brief wel weer een mooie symbolische afsluiting van de babytijd. Inmiddels ben ik bijna vijf jaar moeder. Nu dus een moeder van twee. Deze brief is voor mijn zoon.

Lieve Benjamin,

Hoe moet ik beginnen? Het verhaal van zwanger raken was dit keer niet zo heftig, maar alles daarna dan weer wel.

Een diagnose krijgen van een zeldzame aandoening. Een week in spanning wachten op een uitslag die mij mogelijk vertelt of ik wel of niet een zeer ernstige auto-immuunziekte heb. Vervolgens vlak voor het einde van m’n tweede trimester onder volledige narcose om aan mijn luchtpijp geopereerd te moeten worden.

Jij ging in diezelfde diepe slaap met mij. Veilig in m’n buik. En toen ik wakker werd, voelde ik jou niet veel later ook wakker worden.

Wij twee, wij samen. Vechten, niet opgeven en knallen tot het einde om weer fit te worden voor die bevalling. En wat was dat een cadeautje. Na een paar uurtjes waren we weer thuis. Een gezin van vier.

We did it. Jij en ik. Op jouw manier zo speciaal voor mij. Niet m’n eerste kind en daar voel ik me soms wel een beetje schuldig over. Houd ik genoeg van jou? Zie ik je voldoende? Ben ik er genoeg voor je?

Het was zwaar. Alles moest weer opnieuw. Ook de dingen waar we bij Zoë met liefde afscheid van hadden genomen: gebroken nachten, poepluiers en het niet zelfstandig kunnen lopen.

Willen we te snel van jouw babytijd af?

Zoals ik al zei: soms voel ik me schuldig. Maar tegelijkertijd wil ik dat je klein blijft. Mijn kleine Benjamin. Mijn knuffelbeer. Mijn lachebekje. Je doet me de kopstoten die ik van je krijg met dikke lippen als gevolg daarvan, haast vergeten.

Je bent nu 1 en je bent niet van plan klein te blijven. Je weet al heel goed wat je wilt (vooral ook wat je niet wilt als het op eten aankomt) en potverdorie, volgens mij wil jij heel graag achter je grote zus aanrennen.

Je oefent al met alleen staan. Je kruipt naar het krukje en gaat staan. Losse handjes. Een paar tellen zelf staan. Door de benen zakken en weer opnieuw.

Lieve lieve Benjamin. Wij zien jou, we houden van jou, je hoort bij ons en wij kijken uit naar alle avonturen die we met jou erbij nog gaan beleven. Maar beloof me één ding: geen kopstoten meer, oké 😉

Lian - dia 1

Van altijd denken dat ik het ‘net niet’ was als blogger tot zelfstandig online onderneemster met een kickass bedrijf. Ik hou van dubbelzoute drop, mijn zwarte Birckenstocks sandalen en Nicci French boeken lezen. Het is mijn doel andere vrouwen te helpen om in hun eigen kracht te staan als moeder, online onderneemster of een mix van allebei!

Alle categorieën

Aanraders

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *