Een jaar lang moeder: een brief aan mijn dochter

Een jaar lang moeder ben ik nu. Moeder na een voor ons heftige reis. Het nieuws krijgen dat je niet makkelijk zwanger kunt worden, dat je verminderd vruchtbaar bent en daar bovenop een stille miskraam krijgt, heeft er bij mij destijds flink ingehakt. Ik ben mij er meer dan van bewust dat er vrouwen en stellen zijn die een veel heftigere reis naar het ouderschap voor hun kiezen krijgen, maar helaas kan ik niet voor hun spreken (zou dat maar kunnen). Daarom vertel en deel ik mijn eigen verhalen om zo in ieder geval mijn steentje bij te dragen en verminderde vruchtbaarheid een gezicht te geven. Vandaag precies 365 dagen na mijn uitgerekende datum schrijf ik een brief aan mijn dochter. 

Foto gemaakt door Marieke Yspelder.

Lieve Zoë,

Daar was je dan op dinsdagmiddag 9 mei 2017. Ons kleine wondertje, ons meisje, mijn wens was ineens tastbaar geworden. Je had het liefste snoetje ooit, met tien vingers en teentjes er gratis bij. We hadden je eigenlijk pas 12 mei verwacht, want dat was de uitgerekende datum. Je kwam echter een paar dagen eerder. Je had papa en mama vast horen praten over wanneer je geboren zou worden en je wilde natuurlijk voorkomen dat een van ons gelijk kreeg. Je koos toen al je eigen pad.

Op zondag 4 september 2016 deed ik voor de zoveelste keer een zwangerschapstest. Precies één jaar eerder was die positief, maar helaas hebben we vroegtijdig afscheid moeten nemen van jouw broertje of zusje. Hoe mooi was het dan ook om te zien dat na dat hele moeilijke jaar er ineens weer dat streepje verscheen op de test. Precies één jaar later. Had ik dat al gezegd?

Ik heb gehuild. We waren zo blij, maar tegelijkertijd werden we ook heel hard voor onszelf. We wilden onszelf beschermen voor de mogelijke pijn om weer afscheid te moeten nemen. We waren blij en gelukkig, maar matigde die gevoelens telkens. 

Op onze vakantie in Florida was ik 12 weken zwanger. Stiekem begon ik wat meer te genieten van het idee dat je er was, dat je onze baby was. Je broertje of zusje heeft die 12 weken namelijk nét niet gehaald. Bij de Target besloot ik een setje rompertjes te kopen. Met olifantjes erop, want mama heeft daar een rare fascinatie mee. Papa vond het in eerste instantie geen goed idee om al wat te kopen. Hij dacht dat je ons nog steeds in de steek kon laten. Gelukkig was ik vol goede moed en wist ik zeker dat jij ze op een dag zou dragen. Dat heb je gedaan ook en het stond je zo leuk. Papa was er stiekem ook wel heel blij mee hoor.

Na 16 weken begonnen we een beetje te genieten en bij de 20 weken hebben we een papiertje verbrand waarop we de slechte herinneringen en al onze zorgen hadden geschreven. Een mooie nieuwjaarstraditie die we mochten meemaken tijdens onze babymoon in Oostenrijk.

Daarna kwam mama in een soort van sneltrein te zitten. Het was heel erg druk op het werk met vier eindexamenklassen en tegelijkertijd deed ik mee aan de Venlose Boérebroelof. Ik had geen tijd om stil te staan bij mijn zwangerschap, maar probeerde dat echt wel zoveel mogelijk te doen. Ik begon daarom af en toe met het schrijven van blogjes over zwanger zijn. Iets dat mij dwong ook leuke foto’s te maken van jou in mijn buik.

Toen we 30 weken zwanger waren was de grootste drukte voorbij en konden we jouw kamertje in orde maken. Echt op tijd waren we er niet mee, maar wij maken ons niet zo druk om die dingen. We zeiden steeds: “Het komt wel goed.” Zonder commode, babybedje en wandelwagen was je immers net zo welkom geweest.

Met een zelfontspanner deed ik mijn eigen zwangerschapsshoots. Hier was ik 34 weken zwanger.

Toen je eenmaal geboren was vertelde iedereen ons dat je zo’n mooi meisje was en nog steeds zeggen wildvreemden dit tegen ons. Wij weten echter dat je ook hele lelijke gezichten kan trekken, maar dat maakt jou 100% jou en dat is het mooiste ooit.

Vanaf dag 1 hoorde je gewoon bij ons alsof je er altijd bent geweest. Het afgelopen jaar voelde daarom ook niet compleet vreemd, dat terwijl ons leven volledig veranderd is. Mama en papa zijn nu soms heel erg moe en uitslapen doe ik ook niet meer. Ook heb ik mijn baan als docent opgezegd, want jij bent ons zoveel meer waard dan al die toetsen, vergaderingen en examens. Ik wil niets van jou missen, van deze prachtige tijd waar je iedere dag laat zien weer iets nieuws geleerd te hebben. 

Soms voel ik me wel schuldig dat ik zoveel tijd met je doorbreng, omdat ik mij dan afvraag of ik jou belemmer in je ontwikkeling. Je hebt namelijk momenten dat je echt alleen maar bij mama wilt zijn.

Nu ben je aan het leren lopen, maar je doet vooral veel staan. Het liefst zo dicht mogelijk bij mij. Dat vind ik soms een beetje vervelend, want spelen is toch zoveel leuker om te doen? Ik snap je gevoelens echter wel en probeer mijn ideeën over wat je zou moeten doen dan ook los te laten. Het liefst klim je op mij en kun je de hele wereld aan als ik maar in de buurt ben. 

Ik wil je heel graag laten weten dat ik er altijd voor je ben, ook al ben ik niet letterlijk in de buurt. Ik zei het vanochtend nog tegen je.

Het eerste jaar zit er op en je bent nu al zo’n grote meid. Een meid met een eigen willetje, vrolijke lach, ondeugende snoet en mini woedeuitbarstingen. We zijn ontzettend benieuwd wat je nog meer voor ons in petto hebt en hoe jij je verder gaat ontwikkelen.

Beloof me echter één ding. Ga niet te snel. Want net zoals jij mama graag vasthoudt, wil ik jou ook nog lang niet loslaten.

Liefs

Ook interessant

Lian-38-scaled.jpg

Hee, jij daar!

Mag ik mezelf even voorstellen? Ik ben Lian. Een meisje, moeder, vrouw die met een zachte ‘G’ door het leven gaat en voldoening haalt uit andere mensen helpen. Ik heb vele rollen die ik met liefde vervul, maar mijn grootste passie is reizen door Amerika met mijn gezin. Als tijd geen issue zou zijn, schrijf ik iedere dag over al mijn passies op deze blog. In realiteit lukt dat niet altijd. Des te meer waardeer ik jouw bezoek. Dank je wel en liefs!

Lian-30-scaled.jpg

Van altijd denken dat ik het ‘net niet’ was als blogger tot zelfstandig online onderneemster met een kickass bedrijf. Ik hou van dubbelzoute drop, mijn zwarte Birckenstocks sandalen en Nicci French boeken lezen. Het is mijn doel andere vrouwen te helpen om in hun eigen kracht te staan als moeder, online onderneemster of een mix van allebei!

Alle categorieën

Aanraders

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *