Bevallingsverhaal: vliezen gebroken zonder weeën

Het was 00.47 uur toen ik wakker werd van een vreemd gevoel en op het scherm van mijn telefoon keek. Het was duidelijk geen wee waar ik wakker van was geworden. Maar voelde ik het nou goed dat mijn vliezen waren gebroken?!

Ik verloor inderdaad een heleboel vocht en een rondje Google vertelde mij al snel dat maar 10% van de bevallingen begint met het breken van de vliezen. Hmm twijfel, 10% is niet veel en bij Zoë werden mijn mijn vliezen pas gebroken toen ik volledige ontsluiting had. Bovendien gebeurde dat niet spontaan maar was het de verloskundige die hiervoor zorgde. Met andere woorden, ik had geen idee hoe het breken van de vliezen nou precies voelde. Twijfel, twijfel.

Echter, toen de derde golf vruchtwater mijn lichaam verliet met een enorme splash (het letterlijke geluid van vruchtwater dat zich vertrouwd maakte met m’n slaapkamervloer) wist ik het zeker: mijn vliezen zijn gebroken. Inmiddels was het half 2 ‘s nachts.

Ik had gebroken vliezen maar nog steeds geen weeën en dus kroop ik weer terug in bed om te gaan slapen. Ik zou vast tot de 30% behoren die niet in de eerste 24 uur na het breken van de vliezen spontaan weeën krijgt… Nog zo’n interessant stukje informatie dat Google mij deze nacht had geleerd. Voor de zekerheid zette ik mijn wekker op 06.00 uur, dan is het ochtend en kon ik de verloskundige bellen.

Grappig feitje: blijkbaar had de verloskundige mij gezegd dat als er iets zou gebeuren, ik was immers al de 40 weken gepasseerd, ik altijd direct kon bellen. Die mededeling had mijn zwangere brein ergens gemist en dus was ik in de veronderstelling dat ik voor gebroken vliezen (omdat het nacht was) pas in de ochtend kon bellen.

Die wekker heeft mij nooit hoeven wekken want een half uur later, om 02.00 uur, kreeg ik mijn eerste wee. Alhoewel die eerste wee vooral een fikse harde buik was. In het volgende (half)uur wisselden een verscheidenheid aan weeën en harde buiken zich af. Op dit moment verloor ik het besef van tijd. Ik gebruikte de weeëntimer op mijn telefoon en toen die de melding gaf dat de bevalling begonnen was (gebaseerd op de duur van en tijd tussen mijn weeën) gaf ik Nicky de instructie om de verloskundige te bellen. Ook de oppas voor Zoë, mijn vriendin, werd opgebeld met de instructie zo snel mogelijk te komen.

Op het moment dat de verloskundige mij kwam controleren zat ik in een weeënstorm. De weeën volgden elkaar zo snel op (en dat in korte tijd) dat ik vliegensvlug in de auto werd geladen richting het geboortecentrum waar ik wilde bevallen. Nicky wachtte nog even mijn vriendin op en kwam enkele minuten later achter ons aan gereden. Het moet tussen 3.45 – 04.00 uur zijn geweest dat ik in de bevalkamer arriveerde.

De verloskundige liet het bad alvast vollopen, maar de weeën kwamen zo sterk en snel dat ik eigenlijk alleen nog maar in mezelf wilde kruipen…in bed. Met mijn ademhaling lukt het mij om weer in mijn eigen wereldje te komen en toen de kraamverzorgster om half 5 arriveerde, kon ik eigenlijk alleen nog maar even m’n ogen openen om daarna weer terug in mijn bubbel te gaan.

Ik pufte al mijn weeën weg en in mijn hoofd zag ik iedere wee als een golf en zag ik dat ook zo voor me. Ride that wave was een tekst op een affirmatiekaart die ik tijdens m’n laatste weken op mijn nachtkastje had liggen, en juist die tekst kwam iedere wee naar boven als ik dacht dat ik die niet aankon, waardoor ik bij iedere wee wist: ook deze gaat voorbij. Na 1,5 uur weeën opvangen mocht ik om 6 uur gaan persen en om 06.15 uur is Benjamin geboren.

Nadat ik gehecht was, grapte mijn verloskundige dat het bad nu wel weer kon leeg lopen. In plaats van een bad tijdens de bevalling nam ik uiteindelijk een douche na de bevalling. Ik kleedde mij met behulp van de kraamverzorgster weer aan en voordat we het wisten waren om 09.00 uur ‘s ochtends alweer thuis. Zoë had ons nauwelijks hoeven missen.

Een snelle bevalling, precies zoals ik had gehoopt alhoewel ik de weeënstorm een dag later wel even moest verwerken. Het is iets waar je je gewoonweg niet op kunt voorbereiden. Met dit bevallingsverhaal van mijn tweede bevalling hoop ik vooral een positief geluid te laten horen over hoe een bevalling kan zijn.

Liefs Lian

Lian-30-scaled.jpg

Van altijd denken dat ik het ‘net niet’ was als blogger tot zelfstandig online onderneemster met een kickass bedrijf. Ik hou van dubbelzoute drop, mijn zwarte Birckenstocks sandalen en Nicci French boeken lezen. Het is mijn doel andere vrouwen te helpen om in hun eigen kracht te staan als moeder, online onderneemster of een mix van allebei!

Alle categorieën

Aanraders

2 Reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *